Kaewe is tijdens haar dracht maar liefst 3,5 kg aangekomen en is blijven schransen tot de ochtend van de bevalling, regelmatig het interieur van de voorziene kinderkribbe in de badkamerkast opnieuw inrichtend door al het beddengoed overhoop te gooien. Woensdag 29 juni, dag 64 van haar zwangerschap, daalt haar lichaamstemperatuur van de normale waarde van 38-39°C tot 36°C. Daarmee weet ik genoeg. Het zal een tijdje daarop stagneren om de daaropvolgende 24u langzaam weer te klimmen. Kaewe is daarmee in de dilatatiefase aanbeland en is ineens zo rustig in vergelijking met de tijd voordien, dat het mij die dag pas lukt om, haar buik aftastend, haar kittens voor het allereerst te voelen bewegen. Toch altijd een hele geruststelling. Ik merk die ochtend ook dat ze rillingen krijgt, maar dat beantwoordt allemaal aan de verwachtingen. Ze heeft ook al contracties, alleen zijn die voor ons gedurende deze fase niet zichtbaar. ’s Anderendaags is haar temperatuur weer geklommen tot de normale waarde en dus gaat alles snel beginnen.
Op donderdag 30 juni 2011 begint om 9u 40 bij Kaewe de uitzettingsfase, met weeën die in hevigheid en duur langzaam heviger worden en om de 5 minuten komen, gedurende bijna 1 uur, waarna er vochtverlies zichtbaar wordt. Om 10u 25 wordt het eerste kitten er dan met elke perswee een stukje verder uitgeduwd. Het is een Neva Masquerade mannetje en ik moet wachten tot zijn placenta zo’n paar minuten later volgt en Kaewe het opeet, tot aan het doorbijten van de navelstreng, op zo’n anderhalve centimeter tot 2 cm van zijn buikske, eer ik kan vaststellen dat het baazeke 100g weegt. Kaewe is ietwat onthutst, maar doet precies wat ze moet doen. Dit kitten is een stil manneke.
Om twintig vóór elf volgt een piepend jong, opnieuw een Neva en weer een mannetje, dat 88g weegt. Na een tijdje volgt ook zijn moederkoek en Kaewe kwijt zich vol overgave van de taak deze waardevolle voedingsbron waarmee ze gedeeltelijk zal recupereren, achter de kiezen te slaan om daar plots mee op te houden als het stuk navelstreng aan de kant van het kitten kort genoeg wordt. Het is duidelijk hoe taai zo’n streng is, want het met haar snijtanden doorbijten lukt niet, ze moet het echt met haar maalkiezen aan weerskanten doen. Bij 2 vorige worpen heb ik zelf ingegrepen met de schaar, maar deze keer ben ik voorbereid om het anders aan te pakken en het met mijn vingernagels door te pietsen tot het lost, maar het blijkt niet nodig, want Kaewe doet het prima op haar eentje!
Twintig na elf. Tijd voor nummerke 3. Weer een katerke maar dit keer een rode Sibeer die er wit op zijn snoet blijkt bij te hebben. Het is een revelatie, want de eerste keer dat er hier Siberenkittens van die kleur geboren worden. Het is met zijn 101g het zwaargewicht van de bende, dat eerst een heel stuk donkerder van tint lijkt dan zijn moeder’s rode vachtdelen, maar dit is slechts schijn: hij is nog nat en niet alleen achter de oren ;) Het duurt een poos eer ze één van de nochtans priemende en dikke tepels te pakken hebben, maar terwijl deze kerel door zijn mama schoon- en drooggelikt wordt, zijn zijn broertjes al druk aan het sabbelen.
Twintig minuten daarna volgt nog een Neva jongen van 90 g, die fluitgeluidjes maakt en door Kaewe op het eerste zicht genegeerd wordt, terwijl ze de anderen aan het wassen is, die bij haar aan het drinken zijn. Ze weet precies niet meer wat eerst te doen: overal rondom haar wordt haar aandacht opgeëist. Ze doet er een tijdje over eer ze zich om de nageboorte bekommert en korte metten maakt met de streng die het kitten er nog altijd mee verbindt.
Geen vijf, maar vier voor twaalf en er komt nog een rood Sibeerke als vijfde zoon tevoorschijn gefloept, ditmaal nog netjes in zijn glanzende vruchtzakje verpakt en wild in het onbekende trappelend van ongeduld om er zich doorheen te klauwen, maar ik moet hem een handje helpen. Daarna kan hij het eindelijk op een schreeuwen zetten. Deze rooie heeft geen wit en is met zijn 82g het lichtgewicht van de hoop. Hierna lijkt het Kaewe lastig te worden en moet ze even bekomen en af en toe naar adem happen en een gegrol inhouden. Tot hiertoe is alles vlotjes gegaan en zijn de intervallen tussen de verschillende geboortes redelijk kort gebleven. Dat komt natuurlijk doordat er nog meer kittens zitten te wachten om geboren te worden. De ene baarmoederhoorn leeg, gaat Kaewe verder met het leegpersen van de andere.
Om 13 minuten na de middag is er weer een Nevaatje enne… verrassing: het is een katertje! Hij weegt 89g en normaal gezien zou ik stoppen met Kaewe nog meer placenta’s te laten opeten, maar ik laat haar toch begaan. Het kan maar naar de melkproductie gaan en dat zal nodig zijn voor een nestje van deze omvang. Dit kitten hangt op een gegeven moment nogal vervaarlijk aan het achterlijf van zijn moeder te bengelen, waarin de moederkoek zich nog bevindt, doordat Kaewe plots rechtstaat om haar draai te vinden bij het uitproberen van een andere ligging, maar dat komt wel vaker voor en ziet er risicovoller uit dan het in werkelijkheid is. Het kitten overleeft deze benji-swing probleemloos en het helpt bovendien uitstekend om alle slijmen en vruchtwatervocht via neusholtes en keel uit de longetjes te slingeren, zodat de luchtwegen vrij komen en de ademhaling op gang kan komen.
Om twintig voor één in de namiddag is de hekkensluiter een 90g wegende rood met wit Sibeertje. Deze schijnt maar met moeite de weg naar één van de 2 overblijvende en nochtans joekels van tepels van zijn moeder te vinden: het wil steeds naar de bovenste rij klimmen, maar daar zijn alle plaatsen reeds uitverkocht. Hem helpen heeft weinig zin. Je plaatst het –tig keer prompt bovenop een vrije tepel, maar het gaat opnieuw een andere weg aftasten. Uiteindelijk moet je het maar laten doen, vroeg of laat vindt ie het toch wel zelf. Maar het is wel van levensbelang dat ook het laatste kitten kan drinken, want de eerste 12u na de worp, produceert de moederpoes de zogenaamde biestmelk of colostrum. Dat zit boordevol antilichamen en versterkt het afweersysteem van de kittens door hen te beschermen tegen infecties.
Mijn “voorspelling” klopte dus niet: het waren er dan wel meer dan 4 en het getal was wel degelijk onpaar, maar in plaats van 5 zijn het er ZEVEN! Wie had dat nu ooit gedacht? En allemaal gezond en wel verklaard bij het avondbezoek van de dierenarts, die de kittens en hun moeder komt nakijken en Kaewe het hormoon oxytocine inspuit om de baarmoeder een laatste keer samen te doen trekken, zodat er niks achterblijft wat voor problemen kan zorgen, eens die zich na 24u weer afsluit. Kaewe is een tevreden mama poes die even op adem dient te komen eer ze zich kwijt van haar verzorgende taken jegens de kittens, alsof ze nooit iets anders heeft gedaan. ’s Avonds liggen ze allemaal tezamen te tutteren en ik zie dat het goed is.
